Ćwiczenia zapraszają do zawieszenia na chwilę znaczeń, które nadajemy rzeczom na co dzień — i do sprawdzenia, czy nadal są tym, za co je uważaliśmy, czy stają się czymś innym.

Założeniem jest, że z pewnej odległości łatwiej przyjrzeć się własnym przekonaniom i schematom myślenia, zobaczyć, że w ogóle są, i zdecydować, czy wciąż są nam bliskie.

Dziecięce poznawanie świata odbywa się przez doświadczanie, sprawdzanie i zabawę: z otwartością i ciekawością, bez krytykowania siebie. Towarzyszy mu dużo śmiechu — również wtedy, kiedy coś nie wychodzi.

Bo co właściwie znaczy, że coś nam nie wyszło? Może jest po prostu zabawne, intrygujące albo inspirujące.

Nieustannie tworzymy swoje doświadczenia i każdy swój dzień — przez stosunek, jaki mamy do rzeczywistości, przez podejmowane decyzje, przez to, w którą stronę skręcimy, gdzie się zatrzymamy i na co zwrócimy uwagę.

Ćwiczenia są okazją, żeby przypomnieć to sobie w działaniu, a nie w teorii.

Zadania są pomyślane tak, żeby działać i uzupełniać się nawzajem — bez zmuszania, bez wymuszania i bez lęku o efekt.

Każda reakcja, a nawet jej brak, jest formą ekspresji, z którą dalej pracujemy i się bawimy. Ciekawe okazuje się przy tym również to, co w tym samym momencie przychodzi do głowy komuś obok.

Rola pozwala na chwilę zostawić siebie, nie porzucając siebie. Każdy ma w sobie pokłady na to, żeby wcielić się w postaci odległe od własnego codziennego sposobu bycia — czasem nawet w przedmiot albo siłę natury.

Z roli wchodzi się i wychodzi swobodnie, zabierając z niej tylko to, co chce się dalej w sobie nosić.

Przez całe spotkanie wraca ten sam wątek: zauważać, co się dzieje, bez natychmiastowego oceniania — i tego, co na zewnątrz, i tego, co w środku.

Założeniem jest, że ćwiczenie takiej obserwacji osłabia siłę wewnętrznego krytyka i ułatwia odróżnienie tego, na co mamy wpływ, od tego, co możemy jedynie przyjąć.